Ηταν γραφτό μαζί να περπατούμε
αυτό που ονομάζεται ζωή και είναι όνειρο
στα δύσκολα μαζί ν’ αγωνιστούμε
και στ’ αξεπέραστα που μοιάζαν με παλιόκαιρο.

Κουράστηκα πολύ να ξεχωρίσω
τις καταιγίδες που εντός μου κουβαλούσα
ν’απαρνηθώ τις ψεύτικες ελπίδες
που τάϊζα ψυχή και αιμοραγούσα.

Εκτιζα κάστρα μαζί με τους εχθρούς μου
θαλασσοθύελες δεμένες στα λιμάνια
έσπερνα δράκους με του πόνου μου τα δόντια
κλέβοντας όνειρα θεών απ’τα ουράνια.

Λαθρεπιβάτης στο ταξίδι το δικό μου
αδύναμοι καιρούς ν’αφουγκραστούμε
ψυχή μου μήν χτυπιέσαι στο κατάρτι
εσύ κι εγώ μαζί θα πορευτούμε.

Ψυχή μου μήν χτυπιέσαι στο κατάρτι
μήν το ξεχνάς μαζί θα πορευτούμε
και νοικοκύρης είμαστε και ξένος
σ’ένα κορμί μαζί συγκατοικούμε.

Ιωάννης Βεϊσάκης 8-4-2013