Δέν του άφησε η ζωή κλαριά
του απομείναν σαν κεριά
μόνο τα δυό του χέρια
υψώνει τα στον ουρανό
ν’ανάψουν απ’τον κεραυνό
για να θυμάται αστέρια.

Τι να την κάνει την πνοή
χωρίς κατάρτι και πανί
για πού να ταξιδέψει
λιμάνι βούρκο οι χαρές
αναπολούν λύπες του χθές
μιά Κίρκη να μαγέψει.

Τί να κρατήσει και τί μή
ονείρου κάλτσα το κορμί
σ’άδειο παπούτσι πεταμένη
ξέφρενες μνήμες αλυχτούν
μαζί με τα όνειρα τρυγούν
ψυχή από τίποτε που μένει

Μνήμες και όνειρα
δώρα κεραυνού
πάλι θα στολίσουν
πανέρι τ’ουρανού.

Ιωάννης Βεϊσάκης 18-2-2013