Μια δρασκελιά  τοίχος απ΄το χώμα
αυτό ήταν που είχε ΄πομείνει
της πόρτας πελέκια κομάτια απο δώμα
ασβέστης παρά λίγο γλυτώσαν καμίνι.

Μια δρασκελιά το χθες απ΄το τώρα
με μια ματιά πώς ν΄αναστήσει..
ίδια η μοίρα αυτός κι η χώρα.

Μια δρασκελιά δεν θέλει όμως
σπίτι δικό του μα ποτέ παρανόμως
πρώτα η πόρτα να στυλωθεί
κλειδί στη ζώνη να κρεμαστεί.

Μια δρασκελιά ζωής και θανάτου
έφτιαξε πόρτα, έχει κλειδί
με ποιόν ζωή να μοιραστεί?

Μια δρασκελιά.. μια γουλιά σιωπής
προτιμάει να κτυπήσει αν ακούει κανείς
ξύλινος ήχος λυγμός στιγμής
να.. κάτι σαν όρθρος αναμονής.

Ιωάννης Βεϊσάκης 6-2-2013