Ανέστιος ταξιδευτής
χωρίς σκοπό κι αιτία
στις στάχτες μου αναζητώ
κάρβουνο νά΄βρω ζωντανό
ν΄ανάψω πάλι μέσα μου αγάπης την εστία.

Μόλις αλλάζω σύνορα
αισθήματα υποστέλω
υψώνω την πειρατική
σημαία φόβου μεσιακή
και κρύβω μες τα αμπάρια μου
όλα του εγώ τα θέλω.

Γίνε πατρίδα και λιμάνι
με αγάπης σύνορα που χάρτης δεν βάνει
μείνε εσύ που είσαι και ξέρω
όλα τα θέλω μου σε σένα θα φέρω.

Με όνειρα φουσκώνουν τα πανιά
δρόμους του αέρα δείχνουν τα πουλιά
το βλέμα μου ζητάει συνάντηση
με τη ματιά του φάρου.

Γίνε πατρίδα και λιμάνι
με αγάπης σύνορα που χάρτης δεν βάνει
μείνε εκεί που δείχνει ο φάρος
τα μάτια σου είναι φώς και το θάρος.

Ιωάννης Βεϊσάκης 13-1-2013