Ανέραστέ μου ποιητή ψάχνεις ζωής το νόημα
στων λέξεων τις καταλήξεις
και τραμπαλίζεσαι στην παιδική χαρά
των άδειων ρημάτων ήξεις αφήξεις.

Ανέραστέ μου ποιητή πού ειναι η χώρα σου
ο τόπος σου που έχεις εγκαταλείψει
εκεί που οι λέξεις έχουν άρωμα
και στίχους η ψυχή σου να ορμήξει.

Σκιαμαχείς σε σκοτει-νού δωμάτια
κρυώνεις στους δικούς σου τους χειμώνες
οικοδεσπότης δίχως οίνο και φαϊ
θέλεις ομοτράπεζους ποιητές συνδαιτυμόνες.

Μάδησες τα φτερά του έρωτα
στολίδια να τα βάλεις στο καπέλο
εμφιαλώνεις σαν αρώματα ακριβά
στις λέξεις  του εγώ τα θελω.

Ανέραστέ μου ποιητή η ποίησή σου σε σκλαβώνει
μιαν υποψία βάζω μιά σταλιά
«πόλεμος είναι ενάντια στη φθορά»
η ποίηση μπορεί να ελευθερώνει

Ιωάννης Βεϊσάκης 19-1-2013