Την κούπα γύρνα του καφέ
ν΄ανοίξεις το φλυτζάνι
της μοίρας τα μελούμενα του έρωτα ποθούμενα
να δείς αν έχουν Γιάννη.

Ωρα πολλή χρειάζεται
άσε το να στεγνώσει
μεγάλες πορτες άν διαβείς, δρόμο αν βλέπεις της ζωής
λιακάδα αν ξημερώσει.

Το δάκτυλο ακούμπησε το κατακάθι σφράγισε
ίσως αυτό να βγάλει
το πρόσωπο που αγάπησες που γρήγορα προσπέρασες
και πίσω ήρθε πάλι.

Στο κατακάθι της ζωής σκαλίζεις ψάχνεις για να βρείς
αυτό που εγκαταλείπεις
σ΄ενα φλυτζάνι αναζητάς
μικρόκοσμος όπου κι αν πάς στα όρια της λύπης.

Καινούρια κούπα γέμισε να ρίξω το φιλάκι
αντί για σκέτο μέτριο να πιείς το καφεδάκι.

Ιωάννης Βεϊσάκης 15-12-2012