Αγγελε π΄ονειρεύτηκες κι άφησες τα φτερά σου
δρόμο ανάγκης τράβηξες μα βρήκες την καρδιά σου.

Αφησες πίσω τα φτερά τ΄όνειρο να σκεπάζουν
να το κρατήσουν ζωντανό να το ξεχειμωνιάζουν.

Ακολούθησες τ΄άλλα τα πουλιά που φύγαν το χειμώνα
εκείνα έχτισαν ζεστή φωλιά μα  εσύ χωμάτινο κοιτώνα.

Κράτησες την καρδιά ζεστή την σκοτεινιά με γέλιο την φωτίζεις
το μίσος αλλάζεις σαν την μέλισσα αγάπη πίσω το γυρίζεις.

Ποτό της λησμονιάς σε κερνάνε να θυμάσαι
άγρια σου μιλά η ζωή για να μην φοβάσαι.

Σβήσε μ΄αγάπη τ΄όνειρο με γεναιότητα παρ΄τα φτερά σου
μην περιμένεις τ΄άλλα τα πουλιά αλλού εσέ ειν΄η φωλιά σου.

Εκεί στην άκρη της σιωπής ανάλαφρο φτερούγισμα σαν θάρθει
θα ψάξω νάβρω τ΄όνειρο μέσα στο χιόνι που εχάθη.

Ποτό της λησμονιάς σε κερνάνε να θυμάσαι!!

Ιωάννης Βεϊσάκης 18-10-2012