Σπίθα απο φώς που ορφάνευε πήρες στα σωθικά σου
απ΄το σκοτάδι πάλι φώς να΄χεις στην αγκαλιά σου.

Στάλα σταγόνα έπλασες μέσα σου το κορμί μου
μ΄αγάπη χάδι και φιλί γέμισες την ψυχή μου.

Ονειρονανουρίσματα μού ΄στρωσες να βαδίσω
σ΄άλλη αγκαλιά σύ μ΄έσπρωξες γυναίκα ν΄αγαπήσω.

Το χτυποκάρδι σου ένιωσα μέσα στην αγκαλιά της
φιλιά που σύ δεν μούδωσες ήτανε τα δικά της.

Στο πρόσωπό σου εγνώρισα μόνο αγαπημένες
στον πόνο σου μέσα ένιωσα όλες τις πονεμένες.

Μάνα γυναίκα μέσα μου θάλασσα μυρωμένη
σπίθα παντοτινά κρατείς αγάπης αναμένη.

Μάνα γυναίκα μέσα μου του κόσμου μας κυρία
ανάσα αγάπης ζωντανή θάλασσας πελαγία.

Ιωάννης Βεϊσάκης 29-11-2012